meedoen

14 september 2009

interview met Els Iping uit PvdA krantje september 2009

'Het is belangrijk dat er zo veel mogelijk mensen meedoen'

Wat voelt het stadsdeel Centrum van de economische recessie?
Het Stadsdeel heeft altijd erg op de centen gepast en kan daardoor een stootje hebben. De meeste mensen hebben hun koopkracht behouden en de winkels lopen nog goed. We hebben geen signalen dat de werkgelegenheid in de binnenstad terugloopt. Hotels voelen de recessie wel. Het buitenlands toerisme is afgenomen. Dat kan nadelige gevolgen hebben voor de hele horecasector. Hoe het binnenlands toerisme zich ontwikkelt is nog even afwachten. Er staan meer huizen te koop waarvan de vraagprijs wat is gezakt. Dat is niet persé ongunstig. Naarmate de recessie langer duurt dreigen er meer problemen: verlies van banen, jongerenwerkloosheid, gezinnen en individuen die in de problemen komen. Financieel en sociaal, mensen die afhaken.

Moet je er rekening mee houden, dat meer binnenstadbewoners in de problemen komen en heeft het stadsdeel dan een taak en instrumenten om armoede te bestrijden?
Het stadsdeel voert geen inkomensbeleid. De bijstand valt onder verantwoordelijkheid van de centrale stad. Maar het maatschappelijk werk van het stadsdeel moet er wel voor zorgen, dat mensen weten wat mogelijk is en waar ze terecht kunnen. Amsterdam centrum gaat door voor een rijk stadsdeel, maar ook hier wonen mensen die op minimum niveau zitten.
Problemen ontstaan doorgaans als daar tegenslagen bij komen zoals ziekte, moeilijkheden in de relatie, schulden, psychische belasting. Schuldsanering ligt wel op het bordje van het stadsdeel. Daar doen we wat we kunnen.

De PvdA hecht er aan, dat mensen zichzelf kunnen redden, op een volwaardige manier in de samenleving kunnen meedoen. Het volk verheffen was het ideaal van de oude sociaaal democratie. Tegenwoordig noemen we dat participatie, meedoen, jezelf ontplooien. Mensen moeten die mogelijkheid hebben of daartoe in staat worden gesteld. Het is van groot belang, dat dat van jongs af aan gebeurt. Lid zijn van een sportclub. Muziekles nemen. Schoolzwemmen. Museumbezoek. Voor kinderen is het heel belangrijk dat ze daar aan mee kunnen doen. Terecht hebben de PvdA en andere partijen in de deelraad er onlangs op aangedrongen, dat het bestuur van het stadsdeel daar scherp op let en initiatieven neemt. Bij economische neergang is dat extra belangrijk.

Daar ligt ook een taak voor scholen. Wie had tien, twintig jaar geleden verwacht, zeker tegen de achtergrond van alle verhalen over vergrijzing, dat de leerlingenaantallen van de scholen in de binnenstad groeien. Is dat een resultaat van bewust beleid?
Ja en nee. Ja, omdat Amsterdam in 1989 besloot dat de overloop moest stoppen. Er is geïnvesteerd in woonruimte voor gezinnen met kinderen. Scholen zijn aantrekkelijker geworden. Kinderopvang is uitgebreid. Er is meer groen en speelruimte gekomen. Nee, omdat het menselijk gedrag niet helemaal voorspelbaar is. Meer mensen zijn gaan beseffen dat leven in een stad toch een stuk spannender is dan wonen in een verre nieuwbouwwijk. Dagelijkse reistijden vallen ook erg tegen en voor een gezin waarin beide partners willen werken heeft een grote stad meer te bieden dan een uitgegroeid dorp.
Vroeger was ik als ouder nauw betrokken bij de Antoniusschool in de Nieuwmarktbuurt. Volgens de plannenmakers was dat een school die op termijn het loodje zou leggen. Drie jaar geleden was ik bij de opening van een compleet nieuwe verdieping op de school. Groei. Fantastisch toch. Weer een bewijs hoe vitaal de Amsterdamse binnenstad is.

Wat heeft het stadsdeel gedaan om die groei te ondersteunen?
In de zeven jaar dat stadsdeel Centrum bestaat zijn alle openbare scholen opgeknapt en in het bijzonder onderwijs zijn de meeste schoolgebouwen uitgebreid. Net als de Antoniusschool kreeg ook de Boekmanschool er een verdieping op. De 14e Montessorischool (Elandstraat) en de Kleine Reus (Nieuwe Looierstraat) hebben er nieuwe gebouwen bij gekregen.

Voelt u als stadsdeelbestuurder de betrokkenheid van bewoners of zijn er niet genoeg lastige Amsterdammers meer?
Amsterdammers zijn en blijven kritisch. Informatie- en inspraakbijeenkomsten worden goed bezocht. Vaak kan het er roerig aan toe gaan. Ik ben regelmatig in buurten om over de gang van zaken te praten, zonder dat er een nieuw plan of voorstel op de agenda staat. Ik krijg zelf nogal eens het verwijt, dat ik teveel naar bewoners zou luisteren. Het is waar dat ik makkelijk te benaderen ben. Mensen spreken me voortdurend aan. Ik luister. Dat betekent niet dat ik ze altijd gelijk geef. Als bestuurder moet ik voortdurend een afweging maken tussen verschillende belangen.

U bent als voorzitter direct betrokken bij het veiligheidsbeleid in het centrum.
Ik ben wel verantwoordelijk voor de veiligheid, maar ik heb als stadsdeelbestuurder eigenlijk niets te zeggen over alle partners die daarbij betrokken zijn: de politie, de GGD, de verslaafdenopvang, DWI (Dienst Werk en Inkomen). Stuk voor stuk zeer deskundig en gemotiveerd op hun gebied. Maar dat al die partners goed samenwerken is cruciaal. We zijn er in geslaagd iedereen om tafel te krijgen, het stadsdeel heeft een regisseur aangesteld waardoor de samenwerking nu goed verloopt. Er is een gecombineerde aanpak van zorg en repressie. Het resultaat is spectaculair. Van de groep verslaafden die al jaren voor enorme overlast zorgde is 90% uit beeld. Er komen natuurlijk wel nieuwe bij, maar de groep als geheel is gehalveerd.

De werkwijze die we hebben ontwikkeld gebruiken we nu ook als er sprake is van overlast door alcoholisten of van groepen jongeren. Samenwerking met bewoners en ondernemers is heel belangrijk. In het stadshart schouwen we samen met bewoners, ondernemers en politie regelmatig de buurt. Waar gaat het goed, waar zijn er signalen dat het mis gaat? Zodat we snel en gericht kunnen ingrijpen waar nodig.

Ook in de uitgaansgebieden hebben we samen met de politie en de centrale stad een aanpak ontwikkeld om de onveiligheid en het uitgaansgeweld te bestrijden. Daarmee zijn we net begonnen, daar gaan we het komende jaar resultaten van zien.

9 september 2009

6 september 2009

12 augustus 2009

De zoektocht naar balans

Net terug van vakantie geniet ik met volle teugen van onze binnenstad. Deze zomer heeft Amsterdam haar reputatie van tolerante wereldstad weer helemaal waargemaakt. Dat blijkt ook uit de enthousiaste reacties van toeristen zoals het Parool die afelopen zaterdag publiceerde.

Alles en iedereen door elkaar en met elkaar, in een relatief kleine, monumentale stad met 170 nationaliteiten. De laatste jaren is het aantal toeristen verdriedubbeld. In 2008 was Amsterdam evenementenstad van het jaar, de gay-pride is net achter de rug, het Grachtenfestival is begonnen en de Uitmarkt staat voor de deur.

Ondanks alle reuring en drukte is de veiligheid toegenomen. De overlast van verslaafden is spectaculair afgenomen. Amsterdam Centrum verdrijft criminelen van de Wallen en het Damrak, heeft er met de Hermitage een geweldig museum bij, de scholen in de binnenstad blijven groeien. We hebben de leukste winkels en je kunt hier ontzettend goed eten.

De binnenstad leeft, groeit, verandert voortdurend en komt steeds voor nieuwe uitdagingen te staan.
Het succes is soms een bedreiging voor de leefbaarheid. Wie van buiten de binnenstad komt denkt in de eerste plaats aan winkelen en uitgaan. Maar juist het feit dat er gewoon mensen in de binnenstad wonen en werken, maakt het zo leuk voor bezoekers.

Alleen al in de Jordaan, de meest dichtbebouwde en de dichtstbevolkte wijk van de hele stad zijn er 110 horecagelegenheden en 90 terrassen. Mensen gaan daar graag uit, liever dan op de grote uitgaanspleinen.
Gelukkig gaat het meestal goed, van de 900 terrassen in de binnenstad hebben er 7 een probleem.

Om het unieke karakter van het centrum te behouden moeten we de kwetsbare kanten beschermen. Om te voorkomen dat binnenstad aan zijn eigen succes ten onder gaat. Dat betekent een permanente zoektocht naar de balans tussen wonen, werken en uitgaan. Door steeds méér in de binnenstad te willen proppen verdwijnt die balans. En dat wil niemand.

Maar wat willen we dan wel?
Mij lijkt het een goed idee het succes van de binnenstad uit te breiden. De binnenstad houdt immers niet op bij de grenzen van stadsdeel Centrum. Omringende stadsdelen als de Pijp, Westerpark en Oud-West hebben al de levendigheid en sfeer van een stadscentrum, maar het begint óók te borrelen in Bos en Lommer en de Indische buurt, in de Baarsjes en Oost zitten de hipste clubs.

Ik ben politicus geworden om te werken aan een stad waar plek is voor iedereen. Ik ben lid geworden van een partij waar de naam van Spinoza wordt gebruikt om de claim op vrijheid te verbinden aan het nemen van verantwoordelijkheid voor het welzijn van anderen. Daarom sta ik pal voor de bewoners van de binnenstad. En voor de mensen die er – terecht - heel graag op bezoek komen. Met afspraken die tot doel hebben het plezier van bezoekers te garanderen zonder dat dit ten koste gaat van het welzijn van de bewoners.

Ik ben trots op ons Amsterdam. Ik vind het zonde dat de vvd zo ontzettend negatief doet over het stadsdeel. Dat levert niets op en het brengt hun eigen bestuurders in de binnenstad in een moeilijke positie.

Terwijl de vvd zich druk maakt om regeltjes die ze zelf heeft ingevoerd, zet de PvdA zich in om Amsterdam voor iedereen, jong, oud, arm, rijk, toerist, lokalo, homo, lesbi en meer, toegankelijk te houden. Een Amsterdam waar niet het snelle geld en de grote mond het voor het zeggen hebben. Een Amsterdam waar iedereen kan profiteren en genieten van het succes van onze prachtige binnenstad.